Luistertip no. zoveel: soulcanon en podiumbeest

Niet vertrokken van huis en toch weg geweest zijn…

FLY AWAY

Het overkwam mij een aantal keren deze zomerperiode: in mijn stoel, op de bank of het strandlaken in Nederland en toch heeel ergens anders zijn. Het meest recente uitje kwam door een documentaire die ik leende van de bieb: Soul of America. Een mooi verslag van een mooi mens. Een man met een gouden strot. Een man met een gouden hart. Groot hart voor muziek, mensen en zijn moeder.

LIJDEN
Een 19e eeuws romantisch aandoend artiestenverhaal. Het verhaal van Charles Bradley. Helaas voor Bradley. Deze zanger had het zwaar tijdens zijn leven dat nét lang genoeg duurde om op zijn 62e onder eigen naam nog furore te maken. Daarvoor was hij arm, dakloos, kok, mantelzorger en James Brown- imitator. Hij overleed in 2017 op 68-jarige leeftijd.

AUTHENTIEK
Prachtig en ontroerend om te zien hoe hij zich bij elk optreden totaal geeft. Echt- of zal ik hier hét 2019 woord eens gaan gebruiken- oprecht houdt van muziek en zijn publiek. En God. En dat wordt gevoeld. Hier geen concept of marketingmannetjes slash vrouwtjes die hem proberen te veranderen (afgezien van de James Brown pruik die hij niet meer mag dragen). Hier een man die zelf zijn kostuum opleukt met glitterdingetjes, op de knieën gaat voor publiek en het uitschreeuwt en zingt. Vertelt. Omdat hij niet anders kan en wil.

Jammer dat ik deze zanger niet eerder ontdekte en live zag in het Paard Den Haag ofzo. Gelukkig maakte hij een aantal platen, is er beeldmateriaal en zijn er lovende recensies en mooie verhalen online te vinden.

Ga kijken. Ga luisteren. Ben ook even weg.

Laat je me weten of en hoe Bradley bij jou binnenkomt?

A suivre!

PS de naam van de fotograaf kon ik niet achterhalen. Mocht jij weten wie bovenstaande foto maakte, ik hoor het graag!

LINKS
Docu Soul of America