Lezersvraag over mensenrechtenactivisten buiten de kunst & cultuur

Ja, ja, het is preken voor eigen parochie… help jij me aan een ruimer vizier?

beeld ANP

VOLKSKRANT
Na het lezen van de woorden van regisseur Ivo van Hove in de Volkskrant (zie link onderaan) moet ik schrijven. De ware woorden van Van Hove raken. Natuurlijk! Ik ben lid van zijn parochie. De parochie die gelooft in de kracht van kunst. Mijn parochie heeft vele voorgangers.  Maar zou het niet meer dan mooi zijn als ook mensen van daarbuiten woorden als die van Ivo van Hove, Maxim Februari, Joke Hermsen, Christiaan Weijts, Alicja Gescinska, Paul Verhaeghe over de impact van kunst en cultuur geloofwaardig zouden bezigen. Als vaste waarde. Waardevol.

WAARDE
Woorden over de impact van kunst in het dagelijks leven uit de mond van de voorganger van de parochie van autoverkopers. Dé makelaars-parochie over de impact van verrassend open oren hebben tijdens vergaderingen dankzij luistersessiebezoek. Kracht die onverwachte zaken aanboort bij het opperhoofd van Unilever met onverwachte effecten op het werknemersbeleid. Kracht die je niet kunt beredeneren of voorspellen. Wellicht ook niet altijd leuk zijn. Krachten die- geheel tegen de huidige eis (of het heilig geloof)- niet vooraf garanties geven over te behalen resultaten.  Dús belangrijk zijn. Als het effect en belang van dat soort krachten uitgesproken worden door voorgangers uit andere werelden, geloven de gelovigen in spé dat misschien wel. Of beter, voelen ze dat nog bewuster, want zeker weten dat het effect hen stiekem wel bekend is.

OVERSTEKEN
Er zijn vast mensen van andere parochies die wel gelaagd over de kracht van kunst schrijven en spreken. Over het artistiek, esthetisch nut. Dat dan net zo nuttig is als economisch nut. Dat net zo belangrijk is (of misschien wel belangrijker is) dan het economisch nut. Want, om mijzelf te citeren, “wie memoreert er z’n dikke bak met fourwheel-aandrijving, het 2e huis in Spanje en het zoveelste handtasje op het sterfbed?”. Ik ken ze niet.

LICHTPUNTJES
Ik spaar ze wel: positieve, mijn-belang-van muziek-verhaal-ondersteunende uitspraken van mensen buiten mijn wereld. Ja, een tijd geleden las ik een interview met een topman uit een bedrijf. Zijn naam schud ik niet direct uit mijn mouw, maar die is vast wel in één van mijn 1000 opschrijfboeken terug te vinden. Wel weet ik dat hij sprak over het belang van zijn half uurtje pianospel en regelmatige concertbezoeken. Le-vens-belang. Hij sprak ook over het belang van educatie op muziekgebied. Natuurlijk. Hij zwoegde al eeuwen op een passage van Liszt ofzo.

VERZAMELING UITBREIDEN
Over die mensen van buiten mijn parochie wil ik meer horen. Ik heb er nood aan. Ken jij ze? Geef ze door! Zodat mijn verzameling groter wordt. Dat geef ik dan weer door aan anderen. Zodat er ooit meer kunst- en muziekgelovigen- of liever- oprechte ervaringsdeskundigen zijn. Zodat er één waardevolle wereld ontstaat die ook kunst en cultuur natuurlijk vindt. Ook als professie.  Een wereld vol gelukkige, gezonde mensen die ook geconcentreerd kunnen luisteren en kijken met hoofd én hart naar muziek, naar kunst, naar zichzelf en naar elkaar. Is voor iedereen beter. Want die effecten heeft kunst en muziek onbewust of niet op alle mensen. En dat is al lang bewezen!

Weet me te vinden via sociale media, mail of telefoon.